Het kusttoerisme, zoals we het nu kennen, begon in de tweede helft van de achttiende eeuw aan de Vlaamse kust. Wanneer de eerste toeristen in Heist en Knokke toekwamen is niet gekend, maar de gouverneur herinnerde in 1839 het gemeentebestuur van Heist er aan dat de herbergiers en andere logementhouders verplicht waren een lijst van hun gasten bij te houden.

Het volgende decennium werden verschillende infrastructuurwerken aangevat in Heist gezien het feit dat het getal vreemdelingen jaarlijks in het badsaizoen toeneemt. Het gemeentebestuur liet verschillende straten plaveien, openbare waterpompen plaatsen, een eerste stuk van de stenen zeedijk aanleggen, lantaarns en rustbanken op de dijk plaatsen, enzovoort. Samen met de eerste toeristen verschenen de eerste hotels: Pavillon du Phare, het Kursaal en Hotel de la Plage.

De gemeente Heist wou ook publiciteit voeren voor de opkomende badstad. In 1877 bracht men de eerste reclame voor Heist aan in de belangrijkste stations en publiceerde men ook reclame in een aantal kranten en tijdschriften. Het belangrijkste aantrekkingspunt op hun tocht was de vuurtoren van Knokke die op het einde van de Zeeweg stond. In de omgeving van deze vuurtoren bouwden enkele ondernemende Knokkenaren de eerste primitieve toeristische etablissementen: Au Congo, Pavillon du Phare en de Marguerite. Bij de voortoren kwam ook een uitkijkpost te staan en verscheen de eerste badkar op het strand.

Ook de Knokkenaren begonnen brood te zien in het opkomend toerisme en de eerste hotels openden hun deuren: Hotel Prins Boudewijn en Grand Hotel. De eerste verblijfsgasten waren kunstenaars die zich rond de kunstschilder Alfred Verwee hadden geschaard.

In het begin van de twintigste eeuw stichtte men in Knokke voor de Engelse toeristen de Royal Knocke Golf Club, de Zoute Tennisclub en de Knocke Football Club. Kort na de eerste wereldoorlog kwamen de meeste buitenlandse toeristen uit Engeland. De toeristen kwamen niet alleen meer voor het gezonde zeewater, maar ook de zonnebaden.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden vele hotels en het Casino op de dijk ingeschakeld in de Atlantikwal waardoor zij grote schade leden. Na de oorlog werd verder gebouwd. Vooral na 1955 hervatte de bouwwoede. De Engelse, Duitse, Franse en Nederlandse toeristen kwamen terug na de Tweede Wereldoorlog maar toch was er een grote verschuiving. De Belgen gingen steeds meer hun grote vakantie in het buitenland doorbrengen en het dagtoerisme aan de kust steeg. De ingeslagen weg was niet meer te stoppen. Het aantal hotelkamers bleef dalen en het aantal tweede verblijven, appartementen en villa’s, en het dagtoerisme bleef stijgen.